Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Συνεκτικό alternative/progressive metal άλμπουμ με έμφαση στη ρυθμική δομή, την παραγωγή και τη σταδιακή δραματουργική ανάπτυξη

Πέντε χρόνια μετά το Without A Trace, οι Misty Route επιστρέφουν με το Ethos, το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους. Αυτό επιβεβαιώνει ότι η εξέλιξη του συγκροτήματος δεν είναι απλώς θέμα εμπειρίας, αλλά και προσανατολισμού. Το τρίο από την Αθήνα -Lefteris Saatsakis σε κιθάρα, φωνητικά και synthesizers, George Armando Konomi στο μπάσο και Konstantinos Kaloudis στα τύμπανα- παραμένει απαράλλακτο, κάτι που φαίνεται στην εσωτερική συνοχή του δίσκου και στη σαφή ταυτότητα του ήχου. Σε σχέση με το Without A Trace, το Ethos είναι πιο βαρύ, πιο συγκεντρωμένο και με πιο καθαρό δραματικό άξονα, χωρίς να χάνει την alt-μελωδικότητα που χαρακτήριζε το ντεμπούτο. Ο Saatsakis, που έχει αναλάβει τη σύνθεση και τους περισσότερους στίχους (όλα τα κομμάτια εκτός από το “Dictator”), καθορίζει τη βασική κατεύθυνση του υλικού. Η εκτέλεση παραμένει πειθαρχημένη και εστιασμένη στις ρυθμικές ιδέες.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Υπάρχουν δίσκοι που σε προσκαλούν σε έναν χώρο χωρίς χάρτη, όπου η ακουστική εμπειρία γίνεται τελετουργία• To Τhe End of Beyond των As Never Before ανήκει σε αυτούς. Από το πρώτο άγγιγμα της κιθάρας μέχρι την τελευταία ανάσα του τίτλου κομματιού, το άλμπουμ μοιάζει να κινείται σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ του οικείου και του παράξενου, του αφηρημένου και του προσωπικού.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

photos: Romanos.l

Στην εποχή όπου το ψυχεδελικό rock παγκοσμίως παλεύει ανάμεσα στην αναβίωση και την επανάληψη, η σύγχρονη psych σκηνή βρίσκεται σε ένα εναλλασσόμενο ηχητικά περιβάλλον όπου η dream pop, το garage, το kraut rock, η folk και o βιομηχανικός θόρυβος, συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον όπου η συνοχή και η ροή ενός άλμπουμ έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα μεμονωμένα κομμάτια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Vile Wonders των The Steams έρχεται όχι ως μία μίμηση, αλλά ως ένα ακόμη «παιδί» της σύγχρονης ψυχεδελικής σκηνής, επιλέγοντας μια τρίτη, πιο δύσκολη διαδρομή εσωτερικής αποδόμησης.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Η τριλογία του Christopher Nolan, μέσα από τις ταινίες Batman Begins , The Dark Knight και The Dark Knight Rises , καταγράφει μια μετατόπιση που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κινηματογράφος προσεγγίζει τον υπερηρωικό μύθο. Αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο η αισθητική ή η κλίμακα της παραγωγής. Είναι η ίδια η κατανόηση του ήρωα ως λειτουργία μέσα σε έναν κόσμο που παρουσιάζεται με όρους πραγματικούς, κοινωνικούς, αναγνωρίσιμους.

Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται μια απλή, σχεδόν αυστηρή ιδέα: ένας άνθρωπος δημιουργεί έναν ρόλο για να αντέξει ένα τραύμα. Στη συνέχεια, αυτός ο ρόλος αρχίζει να αποκτά διάρκεια, απαιτήσεις και συνέπειες που ξεπερνούν την αρχική του πρόθεση. Ο Bruce Wayne του Christian Bale δεν παρουσιάζεται ως σταθερή προσωπικότητα. Η συμπεριφορά του μεταβάλλεται ανάλογα με την πίεση που δέχεται. Σε κάθε φάση της τριλογίας, η σχέση του με τον Batman αλλάζει. Άλλοτε τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο. Άλλοτε ο ίδιος ο ρόλος καθορίζει το πώς σκέφτεται και δρα.

Συνέντευξη στον Χρήστο Κορναράκη

Υπάρχει μια στιγμή που ο ήχος παύει να είναι εργαλείο και γίνεται χώρος. Εκεί κάπου, ανάμεσα σε πρόβες που μύριζαν ιδρώτα και μεταλλικά αντικείμενα που αντιστέκονται στο άγγιγμα, γεννήθηκε η ανάγκη για κάτι πιο εσωτερικό. Όχι πιο ήσυχο, αλλά πιο προσωπικό.

Η διαδρομή από τα τύμπανα και τη σκηνή προς τις ηχητικές εγκαταστάσεις δεν είναι μια απλή μετατόπιση μέσου. Είναι μια αλλαγή βλέμματος. Από το «μαζί» στο «μόνος», χωρίς ποτέ να ακυρώνεται το πρώτο. Από τον ρυθμό που ενώνει, στον ήχο που αποκαλύπτει.

Στο MOROMO του Παντελή Καρασεβδά, η ύλη αποκτά φωνή. Το μέταλλο θυμάται, το νερό αγκαλιάζει, οι ρωγμές αφηγούνται. Και κάπου εκεί, ο δημιουργός δοκιμάζει να σταθεί απέναντι στον εαυτό του χωρίς φίλτρα. Όχι για να βρει απαντήσεις, αλλά για να αντέξει τις ερωτήσεις.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Ένα ώριμο heavy prog ντεμπούτο που ισορροπεί ένταση και ατμόσφαιρα με ουσία και συνοχή

Το ντεμπούτο των inner:i, Lavender, κινείται στον χώρο του heavy prog με αξιοσημείωτη ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και την ατμόσφαιρα. Το τρίο από Αθήνα και Βόλο, αποτελούμενο από τους Χριστόφορο Ραζή (Alcestice, ex-4LT), Σπύρο Χαρμάνη (None Other) και Αντώνη Καναρά (Minorface, ex-4LT, ex-Madleaf), δεν επενδύει στην επίδειξη τεχνικής, αλλά σε έναν ώριμο και μελετημένο ήχο, όπου κάθε στοιχείο υπηρετεί τη συνολική αφήγηση.

Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

«Το ενδιαφέρον μου σε αυτόν τον αγώνα έχει να κάνει με τις προσωπικές μου εμπειρίες, με τις ρίζες μου, την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου είναι ένας μουραλιστής (πρωτότυπο κίνημα ζωγράφων του Μεξικό πάνω σε τοιχογραφία – 1910) επηρεασμένος από την τέχνη των Chicano, ανήκε στην ομάδα Los Four, της μόνης μεξικανικής ομάδας που είχε έκθεση στο Μουσείο Τέχνης του Los Angeles. Οι προσπάθειές του να χτίσει γέφυρες μεταξύ των καλλιτεχνών του Los Angeles, των εργατών, και των Chicanos ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, με οδήγησε, πολιτικά, προς τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Επίσης, οι εμπειρίες του παππού μου σαν μαχητής της επανάστασης το 1910. Ο παππούς μου πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως οικονομικός μετανάστης, εργάστηκε ως εργάτης γης στη Silicon Valley, στην California. Το ωράριο εργασίας του διαρκούσε 15 έως 16 ώρες καθημερινά, με εφίδρωση και την επιβολή της φτώχιας. Βλέπω την εμπειρία του να αντικατοπτρίζεται στις μαρτυρίες των Ζαπατίστας, των αυτόχθονων ανταρτών αγροτών που αγωνίζονται καθημερινά για να επιβιώσουν».

Zack de la Rocha
[Enlace Civil of San Cristobal de las Casas / Chiapas 1998]

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Εσωτερική ambient και ψυχεδελική διαδρομή με αναλογικούς ήχους, μινιμαλιστική προσέγγιση και ονειρική αισθητική από τον μπασίστα και τραγουδιστή των Naxatras.

Ο Ni Moya γεννήθηκε σχεδόν αθόρυβα, ως μια προσωπική διέξοδος του Γιάννη Βαγενά πέρα από τη συλλογική ταυτότητα των Naxatras. Από τις πρώτες του απόπειρες με software μέχρι τη συνειδητή στροφή στο hardware και τον αυτοσχεδιασμό, η πορεία του project παρέμεινε σταθερά προσανατολισμένη προς μια πιο εσωτερική, ελεγχόμενη μορφή έκφρασης. Το ομώνυμο ντεμπούτο κατέγραψε αυτή την αναζήτηση σε πρωτογενές στάδιο, ενώ το Reverie αποκρυστάλλωσε μια πιο ώριμη προσέγγιση, με έμφαση στη διάρκεια, τη ροή και την αξία της σιωπής. Μέσα από αυτή τη σταδιακή εξέλιξη, ο Βαγενάς διαμόρφωσε μια προσωπική γλώσσα που δεν στηρίζεται στην ένταση, αλλά στη λεπτομέρεια και στη συγκέντρωση.

Συνέντευξη: Χρήστος Κορναράκης

Ο Σωτήρης Τσόλης μιλά για το ντεμπούτο των BOKAVOY, τη νυχτερινή δημιουργία, τη σιωπή ως δομή και τη μετάβαση από την Αθήνα στο Παρίσι

Στην Αθήνα που κοιμάται και ξυπνά ταυτόχρονα, ανάμεσα στη σκόνη των δρόμων και το απαλό φως των πρώτων ωρών, γεννήθηκε το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ του project BOKAVOY. Ο Σωτήρης Τσόλης μου μιλά για τις νυχτερινές ώρες όπου η μουσική παίρνει ανάσα, για τον ήχο που ακούει τον χώρο γύρω του, και για την αίσθηση της ροής που καθορίζει κάθε φράση, κάθε παύση, κάθε σιωπή. Αυτή η συνέντευξη είναι μια πρόσκληση να δεις τον δίσκο όχι μόνο με τα αυτιά, αλλά με το χρόνο και την προσοχή σου.

Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

Πως ένα “δύσκολο” ιδίωμα όπως το post-rock γίνεται να μοιάζει τόσο οικείο. Με δουλειά, και τεχνική κατάρτιση, με αγάπη για αυτό που κάνουν μα πάνω απ' όλα σίγουρα με ταλέντο. Οι “δικοί μας” we.own.the.sky με τον τρίτο τους μεγάλο δίσκο, In your Absence, μέσα από “την απουσία” τους, παραδίδουν μαθήματα δομική progressive αμεσότητας σε μια πτήση, αλλά και μια ελεύθερη πτώση σε ότι ποιο ελπιδοφόρο, ανοίγοντας τα μυαλά και τις ψυχές μας στους απέραντους ουρανούς αυτής της μουσικής.

Γράφει ο Αντώνης Ζήβας

Ο τρίτος δίσκος των Στράφι δεν είναι απλώς μία συνέχεια. Είναι φωνή επιβίωσης, οργής και τρυφερότητας από την καρδιά της επαρχίας...

Οι Στράφι γεννήθηκαν τον Οκτώβρη του 2017 στο αυτοδιαχειριζόμενο στούντιο Σπιρτόκουτο της Λάρισας, μιας πόλης που δεν χρειάζεται να κοιτάξει την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη για να ξέρει τι σημαίνει εγκλωβισμός, σιωπηλή πίεση και ανάγκη να φωνάξεις για να υπάρξεις. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν παίξει πολύ, ταξιδέψει ακόμη περισσότερο, καταγράψει δύο βινύλια, και τώρα, με τον τρίτο τους δίσκο Πάνω από τα Χώματα, φτάνουν στο σημείο όπου καταλαβαίνεις αν μια μπάντα έχει να πει κάτι ή απλώς επαναλαμβάνει τον εαυτό της. Και οι Στράφι έχουν να πουν πολλά.

Γράφει ο Γιάννης Καστανάρας

Ο Blixa Bargeld, που εδώ τον βλέπουμε να προσπαθεί να σαγηνεύσει το μικρόφωνο με τον καπνό του τσιγάρου του, αυτός ο frontman του γερμανικού industrial συγκροτήματος Einstürzende Neubauten από την ίδρυσή του το 1980, είχε μια ταυτόχρονη εικοσαετή γόνιμη καριέρα τρόπον τινά στη σκιά του Nick Cave ως μέλος των Bad Seeds όταν, το 2003, αποφάσισε ότι ήθελε να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στους συμπατριώτες του και στις σόλο περιηγήσεις του, δημιουργώντας αλλόκοτες ατμόσφαιρες με τα μαγικά ηλεκτρονικά του φληναφήματα – ένας πολύπλευρος φιλόσοφος των τεχνών που συνδυάζει τη μουσική, τη θεατρικότητα και τον πειραματισμό, διερευνώντας βαθύτερα τη γλώσσα και τον πολιτισμό.

Γράφει ο Χρήστος Κορναράκης

Μια σκοτεινή μελέτη χαρακτήρων όπου η αϋπνία, η ηθική φθορά και το ανελέητο φως είναι σε πρώτο κάδρο

Υπάρχουν ταινίες που δεν κορυφώνονται ποτέ. Όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή δεν θέλουν. Το Insomnia επιμένει σε μια παράξενη διάρκεια, σαν να αρνείται να σου προσφέρει τη λύση που περιμένεις. Δεν εκτονώνει. Συσσωρεύει...

Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης

Το Αντιπολεμικό Mανιφέστο «Bulls on Parade», από το δεύτερο άλμπουμ των Rage Against The Machine, Evil Empire, γράφτηκε σε όλη την οργή για την παγωμένη επιθετικότητα και την περιφρόνηση που έγινε αισθητή στις ΗΠΑ για την εμπλοκή τους σε έναν ακόμη ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εισβολή τους στη Μέση Ανατολή με τον Α' Πόλεμο του Κόλπου του Ιράκ. Η πρώτη στρατηγική ιμπεριαλιστική πολεμική επέμβαση των ΗΠΑ και του πολεμικού τους μηχανισμού, μετά την ήττα του Βιετνάμ, ήταν η επέμβαση της κυβέρνησης Τζορτζ Μπους του πρεσβυτέρου σέρνοντας στο άρμα της ολόκληρο τον δυτικό ιμπεριαλισμό στο «Τέλος της Ιστορίας» και σε έναν συνεχή πόλεμο στη Μέση Ανατολή που εδώ και 35 χρόνια μαίνεται για τα πετρέλαια και τα ενεργειακά αποθέματα, με αποκορύφωμα τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων από το σιωνιστικό Ισραήλ και την ανάφλεξη του πολέμου σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή.

Γράφει ο Αντώνης Λάσκαρης